Στην ετήσια εκδήλωση του Συνδέσμου Ελληνικών Κατασκευαστικών Εταιρειών Πολεμικού Υλικού (ΣΕΚΠΥ) στις 12 Φεβρουαρίου 2026, το κυρίαρχο μήνυμα ήταν σαφές: η ενίσχυση των αμυντικών δαπανών σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο δημιουργεί ένα κρίσιμο παράθυρο ευκαιρίας για τον κλάδο. 

Ο εκπρόσωπος της Γενικής Διεύθυνσης Αμυντικών Εξοπλισμών και Επενδύσεων του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας (ΓΔΑΕΕ) χαρακτήρισε το 2025 χρονιά ορόσημο, καθώς θεσμοθετήθηκε ποσοστό υποχρεωτικής συμμετοχής 25% της ελληνικής αμυντικής βιομηχανίας σε συμβάσεις με ξένες εταιρείες. Η ΓΔΑΕΕ έχει ήδη συγκροτήσει ειδική ομάδα ελέγχου, ενώ σε κάθε νέα διαπραγμάτευση η υποχρέωση αυτή γράφεται πλέον δεσμευτικά — δεν αφορά μόνο την αρχική σύμβαση, αλλά εκτείνεται στο follow-on support και στην αναβάθμιση οπλικών συστημάτων.

Ο πρόεδρος του ΣΕΚΠΥ, ωστόσο, ζήτησε ακόμη περισσότερα με ουσιαστικές βιομηχανικές επιστροφές τουλάχιστον 30% της αξίας των εξοπλιστικών συμβάσεων, με έμφαση σε πραγματικό υποκατασκευαστικό έργο, μεταφορά τεχνογνωσίας, συμμετοχή στη συντήρηση και επενδύσεις σε Έρευνα και Ανάπτυξη. 

Χαρακτήρισε τη θεσμοθέτηση του 25% ως θετικό πρώτο βήμα, τονίζοντας ωστόσο ότι απαιτείται σαφές και διαφανές πλαίσιο εφαρμογής, καθώς και αναθεώρηση του νόμου περί αμυντικών προμηθειών, ώστε η άμυνα να αντιμετωπίζεται ως στρατηγική επένδυση με αναπτυξιακό αποτύπωμα.

Σε ευρωπαϊκό επίπεδο, η δυναμική επιβεβαιώνεται από την έντονη συμμετοχή ελληνικών εταιρειών–μελών του ΣΕΚΠΥ στον κύκλο προσκλήσεων του Ευρωπαϊκού Ταμείου Άμυνας (EDF), γεγονός που αντανακλά την τεχνολογική ωριμότητα του εγχώριου αμυντικού οικοσυστήματος. Η Ευρώπη αναγνωρίζει πλέον ρητά ότι χωρίς ισχυρή βιομηχανική βάση δεν μπορεί να υπάρξει ούτε αποτροπή ούτε στρατηγική αυτονομία.

Ο ΣΕΚΠΥ θέτει τρεις πυλώνες ως βάση για τον μετασχηματισμό: πρώτον, τη δημιουργία ανθεκτικής, βιώσιμης βιομηχανικής βάσης που θα υποστηρίζει τις Ένοπλες Δυνάμεις σε όλο τον κύκλο ζωής των οπλικών συστημάτων· δεύτερον, τη βιομηχανική ικανότητα τροποποίησης και αναβάθμισης κρίσιμων υποσυστημάτων χωρίς εξαρτήσεις· τρίτον, τη δημιουργία κεντρικής κυβερνητικής δομής — Γενικής Γραμματείας ή Υφυπουργείου Αμυντικής Βιομηχανίας — για τη θεσμική συνέχεια. 

Η συγκυρία, με τους αυξημένους αμυντικούς προϋπολογισμούς στην Ευρώπη και τις γεωπολιτικές εντάσεις, δεν αφήνει περιθώρια αναβολής. Η ελληνική αμυντική βιομηχανία βρίσκεται μπροστά σε μια ιστορική ευκαιρία, αλλά η αξιοποίησή της εξαρτάται από τη μετατροπή των κανονιστικών διακηρύξεων σε πραγματικές βιομηχανικές δυνατότητες.